ساكن كوى يكى ماه نظر ، پاك دلى بود

ميداد اندازه زِ دست ، واله و شيداى بتى بود

پاك آشفته ، پريشان دل و رسواى گُلى بود

اما

راهبانان نگاهت ،

به نگاهم خيره

اينچنين است

كه من با تو

به راهى نرسم

بگذر از نام و نشانت , ناز با اين واله كم كن

چون نهايت خانه ما در دل خاك است و گِل

چند روز مانده را با اين دل آشفته سر كن

دست بردار از همه بود و نبود و عالم رويائيش

نوش هر لحظه براى عشق ، جانِ خود پيمانه كن

چگونه رقَص كند ماهى زلال پرست

رسيده ها ، چه غريب و نجيبه مى افتند

به پاى هرز علفهاى خام كال پرست

........ بى بهانه ، يادى از حبيب